Nome, dous puntos, insulto

por Juan Tallón

O domingo recibín un mail no que a súa autora viña a expoñer máis ou menos que só escribo zarapalladas, e que o meu ton desesperanzado empuxaríame un día destes ao suicidio. En realidade, dicíao textualmente. Pero eu non me dei por aludido. En rigor, non dicía «Juan Tallón: escribes zarapalladas e etcétera». Eu concédolle moita importancia ao estilo directo. Cústame darme por aludido se non é lendo o meu nome, dous puntos, insulto e etcétera. O nome é importantísimo. E os dous puntos. Sen eles, aínda que poidas sentir que che falan a ti, sempre cabe pensar que a mensaxe, aínda que enfilada na túa dirección, en realidade busca outro destino. Acuso certas dificultades para a suxestión indirecta. No rodeo, non sei por que, pérdome. Ademais, abúrreme. Todo isto acha a súa explicación –sen entrar en Freud, a infancia e os meus órganos xenitais– nunha mala malleira que me proporcionaron unha noite inesquecible, en Verín. Recibina por equivocación. Non era para min, aínda que por desgraza quedei con ela. Nese momento, eu traballaba detrás da barra. Só foi un pequeno intervalo nunha vida caracterizada, curiosamente, por traballar diante dela. Nun segundo de lucidez, prevín que se aproximaba unha liorta. Saín a tranquilizar os ánimos. Cando bebía, eu sempre fora un orador. Pero os «ánimos» tranquilizáronme a min. Foron en realidade dous ánimos, un na cara e outro na caluga. Todo foi un erro, confesoume despois o púxil, ao que premonitoriamente alcumaban O Tractor. Desde entón, para sentirme realmente concernido ante un ataque, ou unha crítica, necesito que pronuncien o meu nome completo, dous puntos, etcétera. Nunca negocio ese capítulo.

Foto: Gun crazy, de Joseph H. Lewis