Probemos con veleno

Atopeime con Salcedo á primeira hora, na rúa Progreso. El baixaba fumando, co cigarro apagado, e eu subía dándolle patadas a unha lata de coca-cola, como na infancia. Era cedísimo. Polo menos, as once. Noto eu que cada vez me custa máis madrugar. A onde vou ir, dígome. Non hai necesidade de esnaquizar os nervios saltando pronto da cama. Ás veces non hai chan, e cando te incorporas buscando as zapatillas, caes directamente á rúa. Máis desde que sabemos, por boca do presidente, que de aquí a tres anos España mellorará unha barbaridade, pero non tanto como para que, ao levantarte, teñas unhas zapatillas ao pé da cama. Esta clase de dramas, como pode deducirse, amortécense durmindo. Cando che piden paciencia dinche, no fondo, que deas a volta e durmas un anaco máis. Talvez, de modo inconsciente, ao pospor a hora de levantarme, eu só desexaba parecerme a Gómez da Serna, que nas súas tarxetas de visita, xunto ao número de teléfono, puña: «Despois das tres da tarde».

Salcedo apartou o cigarro apagado do beizos e eu lancei a lata fóra de banda, para falar tranquilamente. Empezamos por darnos os bos días, aínda que xa non faltaba demasiado para que escurecese. Cando non tes gran cousa que facer, sen saber como, é verán, e moi pronto decembro, e ao día seguinte maio. De momento, volvía ser inverno, pero en abril. O meu amigo comentou que se dirixía a Zara para devolver unha saia. Enseguida precisou que a saia era da súa nai. Curiosamente eu, con esa présa lenta que temos os individuos en paro, ía a Sigma Fogar a buscar un recambio para a máquina de coser. Engadín que a máquina de coser tamén era da miña nai. Isto ocorría só un día despois de estar mercando unha broca e tacos do cinco para o meu pai, que resultaron ser grandes e tiven que cambiar por outros do número catro. De súpeto, vítima do pánico, pero en silencio, atei cabos e pescudei que neste país de merda os fillos volviamos estar para facer recados.
Este era o panorama cando nos despedimos e retomei o encargo da miña nai. Namentres, consoleime pensando que Pep Guardiola chegara a adestrador do Barça, e obtivera quince títulos, desde o posto de recollepelotas, que era unha forma máis de facer recados. Nin mellor nin peor que levarlle brocas e tacos ao teu pai. Desgraciadamente, camiño de Sigma Fogar, continuei facendo investigacións dramáticas en voz baixa. Non caera, ata ese minuto, en que había semanas que non buscaba traballo. Supuxen que bastante lea tiña xa con buscar recados. Acordeime de Max Aub. Empezara así, levando de aquí para alí peites, xemelgos, cubrebotóns, antes de vivir da literatura. O seu pai distribuía e importaba artigos de cabaleiros, e mentres o fillo non se fixo escritor, fixo recados para el.
Eu estou tamén nesa fase. Escribo, pero non como traballo, senón como recado. Nas últimas semanas, de feito, recibín polo menos dúas interesantes ofertas para escribir gratis en dúas revistas. É dicir, recados. Cando te chama a directora, ou o redactor xefe, ou o de mantemento, e che di «escríbenos un artigo para o seguinte número», notas enseguida a familiaridade do ton. Ao principio non sabes por que che soa. Estás tan contento porque che encarguen un artigo, aínda que non cho paguen, que non caes. Esa noite, coa emoción, nin sequera cenas. Vives nunha nube. Despois de todo, vas colaborar nunha revista prestixiosa, e non falamos de levarlle o café ao xefe, curto de café, con leite desnatado e sacarina, senón de escribir nela. Cando pasan as horas, e botas contas, e esas contas non che saen, revélaseche o misterio. Xa está. Como non o advertiches antes. Ese ton do redactor xefe é xustamente o mesmo que usaba a túa nai cando tiñas dez anos e che dicía: «Neno, toma cinco duros e marcha buscar o pan xunto ao de Paquita. E rápido, que á volta tes que lle levar as medicinas a avoa».