En todos os sitios, nunha cidade, nunha aldea decadente, nunha estrada solitaria, hai unha tenda na que ninguén merca. Nin sequera entran. Pero misteriosamente, resiste. Non necesita á sociedade. Leva aí toda a vida. Acostumouse ao baleiro, a que a porta non se abra, a que non haxa cambio na caixa rexistradora, ao beneficio cero. Non necesita clientes.
Talvez se un día comezara a entrar e saír xente do negocio, a facer transaccións, a facturar, a realizar devolucións, a anotar pedidos, en definitiva, a vivir ao revés de como viviu nos últimos corenta, cincuenta ou sesenta anos, non tería outro camiño que pechar. Algunhas cousas só funcionan seguindo a dirección contraria, deixando de funcionar. Hai meses que observo unha ferraxería preto da miña casa. Cada vez que paso por diante, espío o interior. Nunca hai ninguén, agás o propietario. En dúas ocasións entrei e atopei o que buscaba. Pero o dono miroume como cando pasas dez anos só nunha illa deshabitada do Pacífico, e unha tarde de verán aparece un tipo en chanclas e bermudas.
Tamén hai tempo que observo unha tenda de filatelia, minerais e numismática, non lonxe da ferraxería. O funcionamento é parecido: hai un local, artigos para a venda, un encargado detrás do mostrador, pero ninguén entra a mercar. A sucidade do escaparate impide que os minerais e as moedas brillen como debesen. Talvez é unha estratexia para quitarlle aos clientes as ganas de entrar. En xeral, resulta deprimente a simple idea de deterse e mirar.
É certo que a necesidade de dispoñer dunha calcopirita ou dun ducado austríaco do 1805 é menos común que a de posuír un desaparafusador de estrela. Pero aínda así, sempre hai un louco da calcopirita ou das moedas austríacas do século XIX…
Existen negocios que están máis aló da economía de mercado. Non precisan establecer intercambios comerciais. O silencio e o baleiro abondan. Aniña neles algo absolutamente fértil. En certa medida, son como ese exemplar da Fenomenoloxía do espírito de Hegel, na que reparo cada vez que entro e saio da biblioteca. Sempre está na mesma posición, tesa, fría, invulnerable á indiferenza dos usuarios. Iso non evita que sexa inmortal. Non necesita que a lea ninguén. Foi suficiente con que Hegel a escribise. E como moito, que despois Marx reflexionase sobre ela.
Foto 1: Georges Méliès.
Foto 2: Georg Wilhelm Friedrich Hegel.
