Probemos con veleno

Blog de Juan Tallón

Este blog pecha as súas portas

Este blog permanecerá pechado ata nova orde. O autor continuará escribindo en www.descartemoselrevolver.com. Desculpen as molestias e grazas pola fidelidade.

¿Non pensarás saír así á rúa?

No fútbol moderno, o peiteado está por encima da táctica, por encima da preparación física, por encima do club. Talvez, nun día non demasiado afastado, importe máis entrar ben peiteado ao campo, e abandonalo impecablemente, sen despeitearse, que gañar ou empatar. Xa hai xogadores, de feito, que van ao fútbol a propor un corte de pelo, cando non unha tinguidura. O xogo, o sistema de ataque, as carreiras arriba e abaixo, as perdas de tempo no córner, e finalmente os goles, son só manobras narcisistas, e intelixentes, para pasear o teu peiteado diante dos espectadores. Era inevitable que isto acabase ocorrendo. Se cambian os valores, como non vai cambiar o fútbol. Todo cambia. Algúns xa fomos á universidade non tanto para formarnos, e ser algo na vida, como para non levantarnos ata as catro da tarde, incluso para deixar o pelo longo e non lavalo nunca. Só os máis desgraciados foron á universidade para ser xente de proveito e, no colmo do drama persoal, quedar calvos. Ese é xustamente o tipo de luxo que un futbolista nunca podería permitirse hoxe. É mellor lesionarse, atravesar unha longa convalecencia e regresar despois dun ano, entre algodóns, pero ben peiteado. Non existe lugar para a alopecia no fútbol actual. Nin sequera é «alopecia» unha palabra que caiba no dicionario dos xogadores, do mesmo xeito que «prógnato», «zalema» ou «apodíctico». É evidente que estrelas do pasado como Dei Stefano, Grzegorz Lato ou Zidane estarían hoxe abocados á escuridade (artigo completo, aquí).

Historia do pis

Estamos tan afeitos a que cando un vizconde coincide con outro vizconde falen de cousas de vizcondes, que nos fascina se, de súpeto, falan entre si de cousas de paisanos. Hai algúns anos fun testemuña dun instante así, engaiolante e prosaico. Algúns xornalistas asistiamos a unha cea-coloquio do presidente da Xunta. Levabamos hora e media escoitándoo desmiuzar, máis ou menos atentos, a súa política económica. Por dentro, como é obvio, roncábamos. Cando finalizou, nunha das mesas nas que sentaban os seus conselleiros, alguén suspirou con alivio e, nun ton que algúns xornalistas captamos claramente, propuxo: «¿Imos a putas?». Aquela frase non me pareceu tanto unha idea para o que quedaba de noite, como esa clase de xestos que fan os cans ao espertar, para apartar o letargo. Na vida é importante, de cando en vez, sacudirse e cambiar de tema, ou de voz, ou de compañías. Cambiar de algo, aínda que sexa de zapatos. Incluso cando es vizconde.

Esta semana vimos departir a Carlos Slim, Amancio Ortega e algúns outros millonarios nunha tasca inmunda, nunha aldea perdida de Ourense, como as que frecuentamos os aldeáns, e creo que nunca nos caeron tan simpáticos. Eran vizcondes, en certo sentido, metidos a aldeáns. A miúdo os ricos alcanzan as maiores cotas de apego cando «son» pobres. En casos así a pobreza é digna de envexa. En realidade, a pobreza só dá envexa cando a podes quitar coma se fose un calzón sucio. É curioso, pero a celebridade nunca resulta tan admirable como cando, esporadicamente, se permite certos vulgarismos. Acórdome dunha estancia dos Beatles en Hamburgo, cando unha mañá, desde a azotea do hotel, John Lennon propuxo mexar sobre un par de monxas que avanzaban pola beirarrúa. «Imos bautizalas», dixo animado. O pasado dos grandes personaxes está cheo, de feito, de pequenas mexadas. Ata o pis ten unha historia detrás. Norman Mailer era xa unha gloria da literatura cando anunciou que se presentaba á alcaldía de Nova York. Durante unha charla no Brooklyn College, un alumno quixo saber como se ocuparía el dunha catástrofe de forza maior como unha gran tormenta de neve. «Cabaleiro –respondeu Mailer–, eu mexaría na neve».

É encomiable o esforzo que fan ás veces os ricos para ser pobres. Non digo que non lles falte encanto aos pobres no seu soño de chegar a vizcondes. É sabido que Juan March, no seu día, propúxolle a Julio Camba influír para impulsar a súa candidatura á Academia da Lingua, algo que, en esencia, non modificaba demasiado o seu status de pobre. «¿Académico da Lingua?», preguntou o xornalista, que quería chegar máis alto. «Prefiro que me compre vostede un piso», confesou Camba. March non llo comprou, claro, aínda que si lle pagou para sempre unha habitación no último piso do Palace.

Cando es pobre, e miras cara arriba, non perdes tempo en preguntar que fixeron os ricos para amasar a súa fortuna. Enténdese que a alguén matarían. Por outra banda, xa hai libros que che explican, en sinxelos pasos, como facerte co teu primeiro millón de dólares. Ti o que desexas saber é como fan eles vida diaria con todo ese diñeiro pesándolle ás costas, como unha lousa. ¿Len a Faulkner? ¿Xogan ao ‘Apalabrados’? ¿Van ao váter? ¿Fanse pallas? Eses interrogantes resultan apaixonantes.

Todo ao once vermello

Gústame ver como a xente perde o seu diñeiro ás cartas, ou á ruleta, ou na fichaxe do verán. Ese instante fatal, no que se aposta todo e se empuxan as fichas ao centro da mesa, onde arde unha gran paixón, posúe unha beleza e un dramatismo sen igual. Non queres, pero por outra banda, non podes evitar coquetear coa destrución. ¿Quen non quere ir ao inferno de paseo, e regresar a casa a tempo para cear unhas nécoras, mirando cara á praia? Tes pasta fresca na carteira e tes boas cartas, dis para ti, así que por que non vas xogar o coche, ou a casa, ou as pelotas. Ou por que non vas fichar a Bale, que diaño. Dentro de ti só arde unha pregunta: «¿E se gaño?» Hai un tipo de individuos que, enfrontados á posibilidade certa dunha bancarrota, nunca pensan na estatística. Eses tipos rin das probabilidades e da estatística e da bancarrota e da súa sombra (texto completo, aquí).

Seguir

Recibe cada nueva publicación en tu buzón de correo electrónico.

Únete a otros 34 seguidores